Gele lus (103 km)

Samen volwaardig flandrien

Ik stelde mijn collega Tom van bij het Centrum Ronde van Vlaanderen voor om een videocall in te plannen. Zijn antwoord bevatte onder andere “Anders gele lus tijdens vrije dag?”. Natuurlijk zei ik daar volmondig ‘ja’ op. Ik was verrast door het aanbod, want ‘stoempen’ op de kasseien is mij vooral op het gezetter lijf geschreven. Tom klautert op zijn beurt dan makkelijker naar boven met zijn slank postuur. Hij heeft sinds kort ook wel een Specialized gravel bike aangeschaft. Qua complementariteit zat dat dus wel goed. Als team vormen we misschien wel het equivalent van de kwaliteiten waar een volwaardig flandrien over moet beschikken. In grootorde komen we niet in de buurt. Vergeef het ons, we associëren onszelf nu eenmaal graag met zo’n heroïsch figuur. Zeker als onderdaan van een wielergekke regio zoals Vlaanderen. Het was duidelijk: de social distance ging zeker bewaard blijven gezien mijn honger naar kasseien en Tom zijn gedartel bergop. Ik had alvast één goede raad doorgekregen en deelde die met Tom. Genoeg doseren om de finale met Kerkgate en de Wolvenberg als climax aan te kunnen.

yellow loop

Daver op het lijf met niet één kassei op de teller

Als twee gemotiveerde, recreatieve fietsers vertrokken we vanuit onze werkplek: het Centrum Ronde van Vlaanderen. Daar waar de drie Ronde-lussen (blauw, rood en geel) starten en eindigen. De gele lus staat voornamelijk bekend als dé route voor kasseivreters. Toch gaven de 916 hoogtemeters ons ook al een lichte daver op het lijf voordat we nog maar over één kassei hadden gedokkerd. Op automatisch piloot sneed ik het rondpunt aan met de blauwe lus in gedachten. De gele lus is van bij het begin dus al verschillend van de andere twee. Tom was in het begin (!) nog beter bij de les. De Petegemberg (530 meter, gem. 7,6%, max. 11%) in Wortegem-Petegem was een voorbode op de bovengenoemde hoogtemeters. Het uitzicht is er indrukwekkend. Met het koerspetje op is het bankje dat er staat nog niet van toepassing als rustplek. Komt veel te vroeg in de route. Met de pet van romantische ziel is het op een andere gelegenheid wel een serieuze kanshebber om er met mijn vriendin te gaan picknicken. Dit geheel terzijde.

Petegemberg

Koers roept verhalen op

Daarna ging het naar de Nokereberg (350 m, gem. 6%, max. 7%) waar een jongeman met koerspet op zat te lezen. Hij keek toe hoe Tom en ik allebei elk op ons eigen tempo de kasseien bedwongen. Ik keerde toch eens terug om te vragen wat de Nokereberg voor hem betekende. Hij begon over het bloed van Mathieu Van der Poel dat er vorig jaar (2019) lag tijdens zijn val in de eindsprint tijdens Nokere Koerse. Jawel, die kwalijke val waar iedereen van dacht dat die een einde zou maken aan het voorjaar voordat die goed en wel begonnen was. Hij werd stante pede afgevoerd naar het ziekenhuis in Oudenaarde. Wonder bij wonder zat hij de dag erna amper 200 meter verder bij ons in de Paterbergzaal voor een persconferentie. Ook hier wijk ik weer letterlijk en figuurlijk wat af, maar het is te verleidelijk om me aan de voorgeschreven gele route te houden. De koers roept nu eenmaal veel verhalen op.

Nokereberg

Koerspetje af

Daarna kwamen de Huisepontweg (1450 m), Doorn (1620 m) en Den Ast (350 m, gem. 5,5%, max. 11%). Die kasseistroken zijn een goede voorbereiding op wat nog moest komen. De Paddestraat (2400 m) is een van die mythische kasseistroken waar je wel naar uitkijkt tot je er zelf over moet. Achteraf doe je je koerspetje af voor de profrenners die als een sneltrein over de kinderkopjes razen. Een tip: wij namen een welgekomen pauze na de Paddestraat, want 300 meter later ligt de Lippenhovestraat (1300 m). Daarna gaat de weg richting Zottegem. Let wel op het gevaarlijk punt tussen Buke en de N462. Buiten dat punt gerekend, is de gele lus erg veilig.

Paddestraat

Molenberg of Caildenberg: it’s up to you

Na dit goed gevuld kasseimenu kwam er een kort intermezzo om de opgevreten kasseien even te laten zakken. De asfalthellingen Vlamme (700 m bergaf, gem. 5%, max. 10%) en Hostellerie (1200 m bergaf, gem. 3%, max. 10%) bergaf waren de uitgelezen kans om dat gemiddelde op Strava toch wat op te krikken. Al is er toch nog de Kortendries (2200 m, gem. 3%, max. 10%). Deze uitdagingen verbleekten al snel toen ik begon over de fameuze Molenberg (460 m, gem. 7%, max. 14%). Ik waarschuwde Tom over de belabberde staat van de kasseien en het feit dat er een helling (Caildenberg: 800 m, gem. 4%, max. 7%) lag die ook naar het einde van de Molenberg leidde. Conclusie: onze wegen scheidden heel even en hij koos eieren voor zijn geld voor ik het goed en wel besefte.

Onszelf voor de wolven gooien

Dan kwam er opnieuw kasseienwerk eraan. Jagerij (730 m) was een opwarmer voor de kasseimastodont Kerkgate. Kerkgate (2500 m) begint met heel propere kasseien die de fietsende burger moed geven. Al na 500 meter wordt die moed afgenomen doordat de staat van de kasseien zienderogen verslechtert. Een fysieke, maar ook mentale kwestie. De strook lijkt eindeloos als je die voor de eerste keer doet. Daarna volgde de Volkegemberg (1000 m, gem. 5%, max. 12%) bergaf. Na dé kasseifinale kwam er nu ook de laatste asfalthelling bergop. De steilste passage van de Wolvenberg (800 m, gem. 4%, max. 17%) deed pijn na al dat klim – en dokkerwerk. We wisten op voorhand dat we onszelf en vooral onze benen voor de wolven gingen gooien. Ik geraakte boven, maar Tom ontplofte en verloor ergens onderweg zijn beenspieren. De eerlijke vinder krijgt een beloning van ons. Graag terugbrengen naar Markt 43 in Oudenaarde.

Wegdek in slechte staat: te vermijden of erezaak?

Om het af te leren was er nog een korte kasseistrook in de Ruiterstraat (800 m), waarbij een verkeersbord “wegdek in slechte staat” ons groen deed lachen. Automobilisten zouden dergelijk wegdek koste wat kost vermijden, terwijl fietsers er een erezaak van maken om die kasseistroken te trotseren. De Kattenberg (600 m, gem. 6%, max. 8%) bergaf met de mozaïekkasseien zijn erg comfortabel. Je zou haast vergeten dat er ook zulke kasseien bestaan. Wel opletten tijdens de afdaling dat je alertheid niet verslapt, zeker na zoveel inspanningen.

Na 5 uur fietsen passeerden Tom en ik opnieuw langs het prachtige, gotische stadhuis van Oudenaarde. Badend in het licht van de avondzon. Het is een tafereel dat mijn collega en ik elke werkdag opnieuw zien. Nooit was het zo mooi.

Het verdict

Mijn ongezouten mening over de gele lus? De talloze kasseistenen gekoppeld aan de hoogtemeters zorgen ervoor dat dit niet moet onderdoen voor de rode en blauwe lus. Ok, er zitten minder ronkende namen tussen zoals de Muur, de Paterberg of de Koppenberg. De gele lus brengt je wel op plekken in de Vlaamse Ardennen waar je anders nooit zou komen. Alleen al daarom moet je deze lus gefietst hebben. Je bent natuurlijk voor of tegen kasseien. In mijn geval mag die befaamde baksteen in de maag vervangen worden door een kassei. Deze gele lus is een aanrader voor iedere wielertoerist die graag kasseien vreet en van mooie natuur houdt.

Geniet van de rit en hou het veilig!

Sander

Wil je zelf ook eens de gele lus rijden? Je kan nog meer info vinden op onze pagina over verschillende fietsroutes in de Vlaamse Ardennen.